Η Αντίστροφη Μέτρηση – Κρυμμένη στο Ξεκίνημα

Είδαμε πως το ανθρώπινο είδος εξέπεσε από την αρχική κατάσταση που δημιουργήθηκε. Η Βίβλος μας λέει πως ο Θεός είχε ένα σχέδιο στη βάση της Υπόσχεσης που έκανε στην αρχή της ιστορίας.

Η Βίβλος – Μία Ολόκληρη Βιβλιοθήκη

Κατ’ αρχήν, ορισμένα δεδομένα για τη Βίβλο. Η Βίβλος είναι μία συλλογή βιβλίων, που γράφτηκαν από πολλούς συγγραφείς. Η συγγραφή όλων των βιβλίων διήρκεσε περισσότερα από 1500 χρόνια από την αρχή μέχρι το τέλος. Αυτό κάνει τη Βίβλο περισσότερο σαν μία βιβλιοθήκη, και τη ξεχωρίζει από άλλα σπουδαία βιβλία. Αν η Βίβλος είχε γραφτεί από ένα συγγραφέα, ή μία συγγραφική ομάδα που γνώριζαν ο ένας των άλλο, δεν θα ήταν έκπληξη η ενότητα που έχει, αλλά οι συγγραφείς της Βίβλου απέχουν μεταξύ τους εκατοντάδες ή ακόμα και χιλιάδες χρόνια. Οι συγγραφείς αυτοί προέρχονται από διαφορετικές χώρες, γλώσσες και κοινωνικές θέσεις. Όμως τα μηνύματα και οι προβλέψεις τους ενώνονται μεταξύ τους και με τα ιστορικά γεγονότα που έχουν καταγραφεί εκτός της Βίβλου. Τα αρχαιότερα αντίγραφα των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης (τα βιβλία πριν τον Ιησού Χριστό) που υπάρχουν ακόμα και σήμερα είναι από το 200 π.Χ. Ενώ αντίγραφα της Καινής Διαθήκης χρονολογούνται από το 125 μ.Χ. και μετέπειτα.

Η Υπόσχεση του Ευαγγελίου στον Κήπο

Βλέπουμε στην αρχή της Βίβλου ένα παράδειγμα για το πως η Βίβλος προβλέπει το μέλλον. Παρόλο που μιλάει για την Αρχή, γράφτηκε με το Τέλος κατά νου. Εδώ βλέπουμε μία Υπόσχεση όταν ο Θεός αντιμετωπίζει τον Διάβολο (ο οποίος είχε τη μορφή φιδιού) με ένα γρίφο μετά την Πτώση του Ανθρώπου.

«… Έχθρα θα βάλω (ο Θεός) ανάμεσα σ’ εσένα και στη γυναίκα, κι ανάμεσα στο σπέρμα σου και στο σπέρμα της. Εκείνος θα σου συντρίψει το κεφάλι κι εσύ θα του πληγώσεις τη φτέρνα». (Γένεση 3:15)

Μπορούμε να δούμε πως αυτό είναι προφητικό με την πρόθεση στον μέλλοντα χρόνο. Υπάρχουν πέντε χαρακτήρες που αναφέρονται. Αυτοί είναι:

  1. Ο Θεός
  2. Το φίδι, δηλαδή ο διάβολος
  3. Η γυναίκα
  4. Ο απόγονος της γυναίκας
  5. Ο απόγονος του φιδιού ή του διαβόλου

Η Υπόσχεση παρουσιάζει πως αυτοί οι χαρακτήρες θα σχετίζονται στο μέλλον. Αυτό φαίνεται στο παρακάτω σχήμα:

Σχέσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες της Υπόσχεσης

Δεν λέει ποια είναι ‘η γυναίκαι’ αλλά ο Θεός θα κάνει τόσο τη γυναίκα όσο και τον διάβολο να έχουν ο καθένας ‘απόγονο’. Θα υπάρχει ‘έχθρα’ ή μίσος ανάμεσα σε αυτούς τους απογόνους και ανάμεσα στη γυναίκα και τον διάβολο. Ο διάβολος θα ‘πληγώσει τη φτέρνα’ από τον απόγονο της γυναίκας ενώ ο απόγονος της γυναίκας θα ‘συντρίψει το κεφάλι’ του διαβόλου.

Ποιος είναι ο Απόγονος – ως ‘Εκείνος’

Κάναμε κάποιες παρατηρήσεις, τώρα ας βγάλουμε και μερικά συμπεράσματα. Επειδή ο ‘απόγονος’ της γυναίκας αναφέρεται ως ‘εκείνος’ μπορούμε να απορρίψουμε κάποια ενδεχόμενα. Καθώς ο απόγονος είναι ‘εκείνος’ και δεν είναι ‘εκείνη’, δεν είναι γυναίκα. Καθώς είναι ‘εκείνος’ ο απόγονος και δεν είναι ‘εκείνοι’, συνεπώς ΔΕΝ είναι μία ομάδα ανθρώπων ή ένα έθνος. Καθώς είναι ‘εκείνος’ ο απόγονος είναι πρόσωπο και όχι πράγμα. Ο ‘απόγονος’ δεν είναι μία φιλοσοφία, μία διδασκαλία, ένα πολιτικό σύστημα ή μία θρησκεία – καθώς όλα αυτά είναι ‘εκείνο’. Κάτι σαν αυτά θα ήταν η πρώτη επιλογή μας για να επανορθώσουμε τη διαφθορά καθώς οι άνθρωποι πάντα σκέφτονται νέα συστήματα και θρησκείες. Ο Θεός είχε κάτι άλλο κατά νου – κάποιος, ένας άντρας. ‘Εκείνος θα σύντριβε το κεφάλι του διαβόλου.

Προσέξτε τι δεν ειπώθηκε. Ο Θεός δεν λέει πως ο απόγονος θα προέρχεται από τη γυναίκα και των άντρα, αλλά μόνο από τη γυναίκα. Αυτό είναι εξαιρετικά ασυνήθες, καθώς η Βίβλος σχεδόν πάντα καταγράφει τους γιούς που προέρχονται μέσω των πατέρων. Κάποιοι βλέπουν τη Βίβλο ως ‘σεξιστική’ γιατί καταγράφει μόνο τους πατέρες των γιων. Αλλά εδώ υπάρχει διαφορά – δεν υπάρχει υπόσχεση απογόνου (εκείνος) που να προέλθει από άντρα. Λέει μόνο πως θα υπάρχει ένας απόγονος που θα προέλθει από τη γυναίκα, χωρίς να αναφέρει κάποιον άντρα.

Ένας πολύ κατοπινός Προφήτης επεκτείνει αυτή τη Προφητεία

Εκατοντάδες χρόνια αργότερα, ένας προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης πρόσθεσε το ακόλουθο:

Γι’ αυτό, ο ίδιος ο Κύριος θα σας δώσει ένα σημάδι· Δέστε, η παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει γιο, και το όνομά του θα αποκληθεί Εμμανουήλ. (Ησαΐας 7:14)

Περισσότερα από 700 χρόνια μετά τον Ησαΐα, ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε (όπως μας λέει η Καινή Διαθήκη) από μία παρθένο – εκπληρώνοντας τον Ησαΐα. Αλλά είχε προβλεφθεί ο Ιησούς Χριστός από τόσο παλιά – από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας; Αυτό ταιριάζει με τον απόγονο ως ‘εκείνος’, και όχι ως ‘εκείνη’, ‘εκείνοι’ ή ‘εκείνο’. Με αυτή τη θεώρηση, ο γρίφος βγάζει νόημα.

πληγώσει τη φτέρνα του‘;

Αλλά τι σημαίνει πως ο Διάβολος θα πληγώσει ‘τη φτέρνα του’; Επί ένα χρόνο εργάστηκα στις ζούγκλες του Καμερούν. Έπρεπε να φορούμε χοντρές λαστιχένιες μπότες στην υγρή ζέστη εξαιτίας των φιδιών που βρίσκονταν στο ψηλό γρασίδι, και τσιμπούσαν στα πόδια – τη φτέρνα – και σκότωναν. Μετά από την εμπειρία αυτή στη ζούγκλα απέκτησε νόημα για μένα. ‘Εκείνος’ θα κατέστρεφε τον Διάβολο, το φίδι, και ο ίδιος θα σκοτωνόταν στη διαδικασία. Αυτό προεικονίζει τη νίκη που κερδήθηκε μέσω της θυσίας του Ιησού Χριστού.

‘Η γυναίκα’ – ένα Διπλό Μήνυμα

Αν αυτή η Υπόσχεση στην Αρχή αφορά τον Ιησού Χριστό, τότε η γυναίκα θα είναι η παρθένος που τον γέννησε – η Μαρία. Αλλά υπάρχει ένα δεύτερο νόημα. Προσέξτε με ποιο τρόπο άλλοι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης αναφέρονται στον Ισραήλ.

«Τη μέρα εκείνη», λέει ο Κύριος στον Ισραήλ, … Μαζί σου θα ενωθώ για πάντα με τα δεσμά του γάμου… Θα σε κερδίσω με την αταλάντευτη πιστότητά μου και θα με αναγνωρίσεις για Κύριό σου. (Ωσηέ 2:18-22)

Ο Ισραήλ στη Βίβλο, αναφέρεται ως η σύζυγος του ΚΥΡΙΟΥ – ως γυναίκα. Και μετά, το τελευταίο βιβλίο της Βίβλου, περιγράφει μία διαμάχη από την οποία θα περάσει η γυναίκα με τον εχθρό της.

Ύστερα φάνηκε ένα μεγάλο θαυμαστό σημάδι στον ουρανό: Μια γυναίκα… και στο κεφάλι της στεφάνι με δώδεκα αστέρια. Ήταν έγκυος και φώναζε από τους πόνους και τις ωδίνες της γέννας.

Κι άλλο σημάδι φάνηκε στον ουρανό: Ένας μεγάλος δράκοντας κόκκινος σαν φωτιά… Ο δράκοντας στάθηκε μπροστά στη γυναίκα την ετοιμόγεννη, για να καταβροχθίσει το παιδί της, μόλις αυτή το γεννήσει.

Η γυναίκα γέννησε παιδί αρσενικό, που θα κυβερνήσει όλα τα έθνη με σιδερένια ράβδο. …

Έτσι, ρίχτηκε ο δράκος ο μεγάλος, ο όφις ο αρχαίος, που λέγεται διάβολος και σατανάς και παραπλανάει ολόκληρη την οικουμένη, ρίχτηκε κάτω στη γη, και μαζί του έριξαν και τους αγγέλους του. …

Όταν είδε ο δράκοντας πως ρίχτηκε στη γη, άρχισε να καταδιώκει τη γυναίκα που γέννησε το αγόρι… Θύμωσε τότε ο δράκοντας με τη γυναίκα, κι έφυγε για να πολεμήσει με τους υπόλοιπους απογόνους της… (Αποκάλυψη 12:1-17, 90 μ.Χ.)

Καθώς ο Ιησούς ήταν Εβραίος, είναι ταυτόχρονα ο απόγονος της Μαρίας, η γυναίκα, και ο Ισραήλ. Η υπόσχεση εκπληρώθηκε με δύο τρόπους. Ο αρχαίος όφις είναι σε έχθρα με τον Ισραήλ, ‘την γυναίκα’, και έχει κηρύξει πόλεμο εναντίον της. Αυτό εξηγεί τα ασυνήθιστα βάσανα που οι Εβραίοι έχουν υποφέρει κατά την μακρόχρονη ιστορία τους, και προβλέφθηκε από την αρχή.

Ο απόγονος του Φιδιού;

Αλλά ποιος είναι αυτό ο απόγονος του Διαβόλου; Στο τελευταίο βιβλίο της Βίβλου, πολλές σελίδες και χιλιάδες χρόνια μετά την Υπόσχεση στη Γένεση που προβλέπει κάποιον που έρχεται. Προσέξτε την περιγραφή:

Στάθηκα τότε στην ακροθαλασσιά. Κι είδα να ανεβαίνει από τη θάλασσα ένα θηρίο με δέκα κέρατα κι εφτά κεφάλια. Στα κέρατά του είχε δέκα στέμματα και στα κεφάλια του τίτλους προσβλητικούς για το Θεό. (Αποκάλυψη 13:1)

Τότε είδα τον ουρανό ανοιχτό, κι ένα άσπρο άλογο εκεί· ο καβαλάρης του έχει το όνομα «Πιστός και Αληθινός», και κρίνει και πολεμάει με δικαιοσύνη. Τα μάτια του ήταν σαν πύρινη φλόγα και στο κεφάλι του είχε στέμματα πολλά κι ονόματα γραμμένα, κι ένα όνομα γραμμένο, που κανένας δεν το ξέρει παρά μονάχα αυτός. Ήταν ντυμένος στολή βαμμένη στο αίμα και τ’ όνομά του είναι «Ο Λόγος του Θεού». Τον ακολουθούσαν τα ουράνια στρατεύματα καβάλα σ’ άσπρα άλογα, και ντυμένοι καθάριο άσπρο λινό. (Αποκάλυψη 19:11-14)

Είδα τότε το θηρίο και τους βασιλιάδες της γης και τα στρατεύματά τους να έχουν μαζευτεί για πόλεμο ενάντια στον καβαλάρη του αλόγου και στο στράτευμά του. (Αποκάλυψη 19:19)

Αυτό περιγράφει μία μάχη ανάμεσα στον απόγονο της γυναίκας και στον απόγονο του Διαβόλου. Αλλά αποκαλύπτεται αρχικά στην Υπόσχεση της Γένεσης, στην αρχή της Βίβλου, με τις λεπτομέρειες να συμπληρώνονται αργότερα. Η αντίστροφη μέτρηση για την τελική αντιμετώπιση ανάμεσα στο Διάβολο και τον Θεό ξεκίνησε πολύ καιρό πριν στον Κήπο. Μας βάζει στην σκέψη πως η Ιστορία είναι στην πραγματικότητα η Ιστορία Του.

Ξεπεσμένοι (μέρος 2ο) … και Χάσαμε το Στόχο

Η Βίβλος μας περιγράφει ως ξεπεσμένους από την εικόνα στην οποία μας έκανε ο Θεός. Πως συνέβη αυτό; Γράφει στο βιβλίο της Γένεσης της Βίβλου. Λίγο μετά που δημιουργηθήκαμε ‘κατ’ εικόνα Θεού’ οι πρώτοι άνθρωποι (ο Αδάμ και η Εύα) δοκιμάστηκαν με μία επιλογή. Η Βίβλος περιγράφει τη συνομιλία τους με τον ‘όφη’. Ο όφης κατανοείται πως είναι ο Διάβολος – ένα εχθρικό πνεύμα στον Θεό. Στη Βίβλο, ο Διάβολος συνήθως μιλάει διαμέσου κάποιου. Στη περίπτωση αυτή μίλησε διαμέσου του φιδιού:

Απ’ όλα τα ζώα του αγρού, που είχε δημιουργήσει ο Κύριος ο Θεός, το φίδι ήταν το πιο πανούργο. Είπε λοιπόν το φίδι στη γυναίκα: «Αλήθεια είπε ο Θεός να μη φάτε απο κανένα δέντρο του κήπου;» Η γυναίκα τού απάντησε: «Μπορούμε να φάμε καρπούς απ’ όλα τα δέντρα, εκτός από κείνο που βρίσκεται στη μέση του κήπου. Ο Θεός είπε να μη φάμε τον καρπό του, ούτε καν να τον αγγίξουμε, για να μην πεθάνουμε». Τότε το φίδι είπε στη γυναίκα: «Όχι βέβαια! Δε θα πεθάνετε· ξέρει όμως ο Θεός ότι την ημέρα που θα φάτε απ’ αυτό, θα ανοιχτούν τα μάτια σας και θα γίνετε σαν θεοί, και θα γνωρίζετε το καλό και το κακό».

Η γυναίκα είδε ότι οι καρποί του δέντρου ήταν εύγευστοι, ελκυστικοί και ξεσήκωναν την επιθυμία για την απόκτηση γνώσης. Πήρε, λοιπόν, από τους καρπούς του κι έφαγε· έδωσε και στον άντρα της που ήταν μαζί της, και έφαγε κι αυτός. (Γένεσης 3:1-6)

Η επιλογή τους (και ο πειρασμός), ήταν πως θα μπορούσαν να είναι ‘σαν τον Θεό’. Μέχρι εκείνο το σημείο εμπιστεύονταν τον Θεό για κάθε τι, αλλά τώρα είχαν την ευκαιρία να γίνουν ‘σαν τον Θεό’, να εμπιστεύονται στον εαυτό τους και να είναι ο θεός του εαυτού τους.

Στην απόφαση τους να είναι ανεξάρτητοι άλλαξαν. Αισθάνθηκαν ντροπή και προσπάθησαν να καλυφθούν. Όταν ο Θεός ήρθε αντιμέτωπος με τον Αδάμ, αυτός κατηγόρησε την Εύα (και τον Θεό που την έφτιαξε). Αυτή κατηγόρησε το φίδι. Κανείς δεν έπαιρνε την ευθύνη.

Αυτό που άρχισε εκείνη την ημέρα έχει συνεχιστεί επειδή έχουμε κληρονομήσει την ίδια ανεξάρτητη φύση. Κάποιοι ερμηνεύουν λάθος τη Βίβλο και θεωρούν πως κουβαλάμε την ενοχή για τις λάθος επιλογές του Αδάμ. Ό μόνος ένοχος είναι ο Αδάμ αλλά ζούμε τις συνέπειες της απόφασης του. Έχουμε κληρονομήσει την ανεξάρτητη φύση του Αδάμ. Μπορεί να μη θέλουμε να είμαστε ο θεός του σύμπαντος, αλλά θέλουμε να είμαστε θεοί στις υποθέσεις μας, ανεξάρτητοι από τον Θεό.

Αυτό εξηγεί τόσο καλά την ανθρώπινη ζωή: κλειδώνουμε τις πόρτες μας, χρειαζόμαστε την αστυνομία, και έχουμε κωδικό στον υπολογιστή – γιατί αλλιώς θα αρχίσουμε να κλέβουμε ο ένας από τον άλλο. Για τον λόγο αυτό οι κοινωνίες τελικά καταρρέουν – γιατί οι πολιτισμοί έχουν την τάση να φθίνουν. Για τον λόγο αυτό όλες οι μορφές διακυβέρνησης και οικονομικών συστημάτων, αν και κάποια λειτουργούν καλύτερα από άλλα, τελικά όλα καταρρέουν. Κάτι σχετικά με το πως είμαστε μας οδηγεί στο να αποτυγχάνουμε στο πως θα έπρεπε να είναι τα πράγματα.

Αυτή η λέξη ‘αποτυγχάνουμε’ συνοψίζει την κατάσταση μας. Ένα χωρίο της βίβλου μας δίνει μία εικόνα για να το καταλάβουμε καλύτερα. Λέει:

Οι εφτακόσιοι αυτοί επίλεκτοι πολεμιστές, όλοι αριστερόχειρες, έριχναν το λιθάρι με τη σφεντόνα και μπορούσαν να χτυπήσουν και τρίχα ακόμα χωρίς να αστοχήσουν. (Κριτές 20:16)

Εδώ περιγράφει στρατιώτες που ήταν ειδικευμένοι στη σφεντόνα και ποτέ δεν αστοχούσαν. Η λέξη που χρησιμοποιεί το κείμενο στα αρχαία Ελληνικά είναι ‘ἐξαμαρτάνοντες’. Επίσης η Εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως ‘αστοχήσουν’ ποιο πάνω, είναι η יַחֲטִֽא η οποία στη Παλαιά Διαθήκη μεταφράζεται ως αμαρτία.

Ο στρατιώτης παίρνει μία πέτρα και τη πετάει για να χτυπήσει το στόχο. Αν αποτύχει έχει χάσει το σκοπό του. Με τον ίδιο τρόπο, δημιουργηθήκαμε κατ’ εικόνα του Θεού για να επιτύχουμε το στόχο στο πως σχετιζόμαστε μαζί Του και συμπεριφερόμαστε στους άλλους. Το να ‘αμαρτήσουμε’ είναι να χάσουμε αυτό σκοπό, το στόχο που ήταν για εμάς

Αυτή η αποτυχία του στόχου δεν είναι χαρούμενη ούτε αισιόδοξη. Οι άνθρωποι πολύ συχνά αντιδρούν έντονα ενάντια στη Βιβλική διδασκαλία για την αμαρτία. Ένας φοιτητής κάποτε μου είπε, “δεν πιστεύω γιατί δεν μου αρέσει αυτό που λέει”. Άλλα τι έχει να κάνει αν μας ‘αρέσει’ κάτι με το αν είναι αλήθεια. Δεν μου αρέσουν οι φόροι, ο πόλεμος, ο σεισμός – σε κανέναν δεν αρέσουν – αλλά αυτό δεν τους κάνει λιγότερο αληθινούς. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε κάτι από αυτά. Όλα τα συστήματα των νόμων, της αστυνομίας και της ασφάλειας που έχουμε φτιάξει στην κοινωνία για να μας προστατεύσουν τον ένα από τον άλλο υποδηλώνουν πως κάτι λάθος υπάρχει. Τουλάχιστον αυτή η Βιβλική διδασκαλία για την αμαρτία θα έπρεπε να εξετάζεται με ανοιχτόμυαλο τρόπο.

Έχουμε ένα πρόβλημα. Είμαστε ξεπεσμένοι από την αρχική εικόνα στην οποία δημιουργηθήκαμε, και τώρα αποτυγχάνουμε στο στόχο σχετικά με τις ηθικές μας πράξεις. Αλλά ο Θεός δεν μας άφησε αβοήθητους. Είχε ένα σχέδιο για να μας σώσει, και για αυτό το Ευαγγέλιο σημαίνει ‘καλά νέα’ – επειδή το σχέδιο αυτό είναι τα καλά νέα πως μας σώζει. Ο Θεός δεν περίμενε μέχρι τον Αβραάμ για να ανακοινώσει αυτά τα νέα, τα πρώτο-ανακοίνωσε στον Αδάμ και την Εύα. Στο επόμενο θα δούμε αυτή τη πρώτη αναγγελία των Καλών Νέων.

Ξεπεσμένοι … σαν τα όρκ της Μέσης-Γης

Στο προηγούμενο είδαμε τι σημαίνει όταν η Βίβλος λέει πως πλαστήκαμε ‘κατ’ εικόνα Θεού’. Αυτό εξηγεί γιατί η ανθρώπινη ζωή είναι πολύτιμη. Η Βίβλος όμως προχωράει μετά τη δημιουργία για να μας πει για ένα σοβαρό πρόβλημα. Το πρόβλημα μπορούμε να το δούμε σε αυτό τον Ψαλμό (τραγούδι) στη Βίβλο.

Παρατηρεί απ’ τους ουρανούς ο Κύριος τους ανθρώπους, να δει αν υπάρχει συνετός κανείς, που το Θεό γυρεύει. Όλοι απομακρύνθηκαν, όλοι μαζί φθαρήκαν. Κανείς δεν πράττει το καλό, έστω κι ένας μονάχος. (Ψαλμός 14:2-3)

Εκεί λέει ότι ‘όλοι’ εμείς έχουμε ‘διαφθαρεί’. Αν και πλαστήκαμε ‘κατ΄ εικόνα Θεού’ κάτι έχει φθείρει την εικόνα του Θεού σε όλους μας. Η Διαφθορά φαίνεται στην επιλογή της ανεξαρτησίας από τον Θεό (‘όλοι απομακρύνθηκαν’ από το να ‘ψάχνουν τον Θεό’) και στο ότι δεν κάνουμε το ‘καλό’.

Σαν τα Ξωτικά και τα Όρκ

Τα όρκ είναι άσχημα με πολλούς τρόπους, όμως στη πραγματικότητα είναι ξεπεσμένα ξωτικά

Για να το καταλάβουμε αυτό, ας συγκρίνουμε τα όρκ και τα ξωτικά από τη ταινία Άρχοντας των Δαχτυλιδιών. Τα όρκ είναι άσχημα και γεμάτα κακία. Τα ξωτικά είναι όμορφα και ειρηνικά (για παράδειγμα ο Λογκόλας). Αλλά τα όρκ ήταν κάποτε ξωτικά τα οποία ο Σάουρον στο παρελθόν διέφθειρε. Η αρχική εικόνα των ξωτικών στα όρκ έχει διαφθαρεί. Με παρόμοιο τρόπο η Βίβλος μας λέει πως οι άνθρωποι έχουν ξεπέσει. Ο Θεός δημιούργησε ξωτικά, αλλά εμείς γίναμε όρκ.

Τα ξωτικά, είναι ευγενικά και ένδοξα, όπως ο Λέγκολας

Για παράδειγμα γνωρίζουμε τη ‘σωστή’ και τη ‘λάθος’ συμπεριφορά. Αλλά δεν ζούμε ανελλιπώς σύμφωνα με αυτά που ξέρουμε. Είναι σαν ένα ιό υπολογιστή που καταστρέφει τη σωστή λειτουργία του υπολογιστή. Ο ηθικός κώδικας μας υπάρχει – αλλά ο ιός των έχει μολύνει. Η Βίβλος αρχίζει με τους ανθρώπους ως καλούς και ηθικούς, όμως επίσης ξεπεσμένους. Αυτό ταιριάζει με όσα παρατηρούμε για τους εαυτούς μας. Γεννά όμως και ένα ερώτημα: για ποιο λόγο μας έκανε ο Θεός με αυτό τον τρόπο; Γνωρίζουμε το σωστό και το λάθος αλλά είμαστε ξεπεσμένοι από το να το κάνουμε. Όπως διαμαρτύρεται ο γνωστός άθεος Christopher Hitchens:

“… Αν ο θεός ήθελε πραγματικά τους ανθρώπους να είναι ελεύθεροι από τέτοιες σκέψεις [δηλ. διευθαρμένες], θα έπρεπε να είχε φροντίσει να φτιάξει ένα διαφορετικό είδος”  Christopher Hitchens.  2007.  God is not great: How religion spoils everything. p. 100

Αλλά του διαφεύγει κάτι πολύ σημαντικό, η Βίβλος δεν λέει πως ο Θεός μας έκανε έτσι, αλλά κάτι τρομερό έγινε μετά που δημιουργηθήκαμε. Οι πρώτοι άνθρωποι επαναστάτησαν ενάντια στον Θεό και στην επανάσταση τους άλλαξαν και διαφθάρηκαν.

Η Πτώση του Ανθρώπινου Γένους

Συχνά αποκαλείται Η Πτώση. Ο Αδάμ, ο πρώτος άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον Θεό. Υπήρχε μία συμφωνία ανάμεσα στον Θεό και τον Αδάμ, σαν μία γαμήλια συμφωνία πιστότητας, την οποία ο Αδάμ δεν τήρησε. Η Βίβλος καταγράφει πως ο Αδάμ έφαγε από το ‘Δέντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού’ παρόλο που είχαν συμφωνήσει πως δεν θα έτρωγε από αυτό το δέντρο. Η συμφωνία και το ίδιο το δέντρο, έδιναν στον Αδάμ μία ελεύθερη επιλογή να παραμείνει πιστός στον Θεό ή όχι. Ο Αδάμ δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα Θεού, και μπήκε σε σχέση φιλίας μαζί Του. Αλλά ο Αδάμ δεν είχε επιλογή όσον αφορά τη δημιουργία του, έτσι ο Θεός του έδωσε τη δυνατότητα να επιλέξει όσον αφορά τη σχέση φιλίας του με τον Θεό. Όπως η επιλογή να στέκεσαι όρθιος δεν είναι πραγματική αν δεν έχεις τη δυνατότητα να καθίσεις, η φιλία και η εμπιστοσύνη του Αδάμ στον Θεό έπρεπε να είναι από επιλογή. Η επιλογή αυτή είχε ως επίκεντρο να μη φάνε από το συγκεκριμένο δέντρο. Και ο Αδάμ διάλεξε να επαναστατήσει. Αυτό που ξεκίνησε ο Αδάμ με την επανάσταση του συνεχίζεται ασταμάτητα σε όλες τις γενιές και συνεχίζει σε εμάς σήμερα. Στο επόμενο θα δούμε τι αυτό σημαίνει.

Πλασμένοι κατ’ Εικόνα Θεού

Μπορεί η Βίβλος να μας βοηθήσει να καταλάβουμε από που προερχόμαστε; Πολλοί απαντούνε “όχι”, αλλά υπάρχουν πολλά πράγματα σε εμάς που αποκτούν νόημα υπό το φως όσων λέει η Βίβλος. Για παράδειγμα ας σκεφτούμε όσα διδάσκει η Βίβλος για την καταγωγή μας. Στο πρώτο κεφάλαιο αναφέρει:

Και είπε ο Θεός, “Ας κάνουμε άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα…” Και ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο σύμφωνα με τη δική του εικόνα· σύμφωνα με την εικόνα τού Θεού τον δημιούργησε· αρσενικό και θηλυκό τούς δημιούργησε. (Γένεσης 1:26-27)

“Κατ’ εικόνα Θεού”

Τι σημαίνει πως ο άνθρωπος δημιουργήθηκε ‘κατ’ εικόνα Θεού’; Δεν σημαίνει πως ο Θεός έχει δύο χέρια και κεφάλι. Στη πραγματικότητα σημαίνει πως τα βασικά μας χαρακτηριστικά προέρχονται από τον Θεό. Στη Βίβλο ο Θεός μπορεί να λυπηθεί, να είναι θυμωμένος ή χαρούμενος – τα ίδια συναισθήματα που έχουμε και εμείς. Μπορούμε να κάνουμε επιλογές και να παίρνουμε αποφάσεις καθημερινά. Και ο Θεός επίσης κάνει επιλογές και παίρνει αποφάσεις. Σκεφτόμαστε και ο Θεός επίσης. Το να είμαστε ‘κατ’ εικόνα Θεού’ σημαίνει πως έχουμε νου, συναισθήματα και θέληση επειδή ο Θεός έχει νου, συναισθήματα και θέληση και μας δημιούργησε να είμαστε σαν Αυτόν με αυτούς του τρόπους. Αυτός είναι η πηγή για ότι βρίσκουμε μέσα μας.

Έχουμε αυτογνωσία  και συνείδηση του ‘εγώ’ και ‘εσύ’. Δεν είμαστε απρόσωπα αντικείμενα. Είμαστε έτσι επειδή ο Θεός είναι με αυτό τον τρόπο. Ο Θεός της Βίβλου δεν είναι απρόσωπος όπως η ‘Δύναμη’ στις ταινίες Πόλεμος των Άστρων και ούτε και εμείς, επειδή είμαστε κατά την εικόνα Του.

Γιατί αγαπάμε το ωραίο;

Εκτιμούμε την τέχνη, το θέατρο και την ομορφιά. Χρειαζόμαστε την ομορφιά στο χώρο μας στη μουσική στα βιβλία. Η μουσική πλουτίζει τη ζωή μας και μας οδηγεί στο να χορεύουμε. Αγαπάμε τις καλές ιστορίες γιατί οι ιστορίες δημιουργούν ήρωες, κακούς και πλοκή στη φαντασία μας. Χρησιμοποιούμε τις διάφορες μορφές της τέχνης για διασκέδαση, ξεκούραση και ανανέωση γιατί ο Θεός είναι καλλιτέχνης και είμαστε κατά την εικόνα του. Είναι μία ερώτηση που αξίζει να κάνουμε: γιατί αναζητούμε την ομορφιά στη τέχνη, το θέατρο, τη μουσική, το χορό, τη λογοτεχνία και τη φύση; Ο Daniel Dennett, ένας εξέχων άθεος και αυθεντία στη κατανόηση του εγκεφάλου, απαντάει από μη Βιβλική σκοπιά:

“Όμως μεγάλο μέρος της έρευνας λαμβάνει τη μουσική ως δεδομένη. Σπάνια ρωτάει: γιατί υπάρχει η μουσική; Υπάρχει μία σύντομη απάντηση, και είναι αληθινή μέχρι τέλους: υπάρχει επειδή την αγαπάμε και γι’ αυτό συνεχίζουμε να τη δημιουργούμε. Αλλά γιατί την αγαπάμε; Γιατί βρίσκουμε πως είναι όμορφη. Όμως για ποιο λόγο είναι όμορφη σε μάς; Αυτή είναι μία πολύ καλή βιολογική ερώτηση, αλλά δεν υπάρχει ακόμα κάποια καλή απάντηση.” (Daniel Dennett. Breaking the Spell: Religion as a Natural Phenomenon.  p. 43)

Εκτός από τον Θεό, δεν υπάρχει κάποια ξεκάθαρη απάντηση για πιο λόγο όλες οι μορφές τέχνης είναι τόσο σημαντικές για εμάς. Από τη σκοπιά τη Βίβλου, είναι γιατί ο Θεός έκανε κάθε τι όμορφο και απολαμβάνει την ομορφιά. Και εμείς, πλασμένοι κατά την εικόνα Του, είμαστε το ίδιο. Αυτή η Βιβλική διδασκαλία δίνει μία απάντηση που έχει νόημα για την αγάπη μας για την τέχνη.

Γιατί έχουμε Ηθική;

Το ότι είμαστε κατ’ εικόνα του Θεού, εξηγεί την ικανότητα μας για ηθική. Καταλαβαίνουμε ποια είναι ‘λάθος’ συμπεριφορά και ποια είναι ‘καλή’ συμπεριφορά – αν και οι γλώσσες και η κουλτούρα μας διαφέρουν πολύ. Η ηθική αιτιολόγηση είναι ‘μέσα’ μας. Όπως το διατύπωσε ο διάσημος άθεος Richard Dawkins:

“Την ηθική μας καθοδηγεί μία παγκόσμια ηθική γραμματική … Όπως με τη γλώσσα, οι αρχές που συνθέτουν την ηθική γραμματική μας, διαφεύγουν της κατανόησης μας” (Richard Dawkins, The God Delusion. p. 223)

Ο Dawkins εξηγεί πως η αντίληψη μας για το σωστό και το λάθος είναι δομημένη μέσα μας όπως και η ικανότητα μας για τη γλώσσα, αλλά είναι δύσκολο για αυτόν να εξηγήσει γιατί αυτή προέρχεται μόνο από φυσικές πηγές. Η λάθος κατανόηση δημιουργείται όταν δεν αναγνωρίζουμε τον Θεό σαν αυτόν που μας έδωσε τη πυξίδα της ηθικής. Δείτε για παράδειγμα τη παρακάτω αντίρρηση από έναν άλλο διάσημο άθεο τον Sam Harris.

“Αν δεχτούμε πως η θρησκευτική πίστη προσφέρει τη μόνη πραγματική βάση για την ηθική, τότε οι άθεοι θα έπρεπε να είναι λιγότερο ηθικοί από τους πιστούς.” (Sam Harris. 2005. Letter to a Christian Nation p.38-39)

Στον Harris διαφεύγει το εξής. Βιβλικά μιλώντας, η αντίληψη μας της ηθικής προέρχεται από το ότι είμαστε κατ’ εικόνα Θεού, όχι από το να είμαστε θρησκευόμενοι. Και για αυτό οι άθεοι, όπως και οι υπόλοιποι άνθρωποι, έχουν αντίληψη της ηθικής και μπορούν να ενεργούν ηθικά. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι άθεοι είναι γιατί είμαστε έτσι.

Γιατί αναπτύσσουμε Σχέσεις;

Βιβλικά, το σημείο εκκίνησης για να καταλάβουμε τον εαυτό μας είναι να αναγνωρίσουμε πως πλαστήκαμε κατ’ εικόνα Θεού. Δεν είναι δύσκολο να παρατηρήσουμε τη σημασία που δίνουν οι άνθρωποι στις σχέσεις. Είναι καλό να δεις μία καλή ταινία, αλλά είναι ακόμα καλύτερο να τη δεις με ένα φίλο. Εκ του φυσικού μας αποζητάμε φίλους και οικογένεια για να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας και να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Αντιθέτως, η μοναξιά και οι διαλυμένες οικογενειακές ή φιλικές σχέσεις μας καταπιέζουν. Αν είμαστε κατά την εικόνα του Θεού, τότε περιμένουμε πως να δούμε την έμφαση αυτή και στον Θεό, και πράγματι έτσι είναι. Η Βίβλος λέει “ο Θεός είναι Αγάπη…” (Ά Ιωάννου 4:8). Πολλά είναι γραμμένα στη Βίβλο για τη σπουδαιότητα που βάζει ο Θεός στην αγάπη μας για εκείνον και για τους άλλους – αυτές ονομάζονται από τον Ιησού οι δύο σημαντικότερες εντολές στη Βίβλο. Αν το σκεφτείς η αγάπη έχει να κάνει με σχέση καθώς απαιτεί τουλάχιστον δύο ανθρώπους.

Συνεπώς μπορούμε να σκεφτούμε τον Θεό ως ΑΓΑΠΗΤΙΚΟ. Αν τον σκεφτόμαστε μόνο ως ένα ‘Καλοκάγαθο Ων’ τότε δεν μιλάμε για τον Θεό της Βίβλου – αλλά μάλλον για έναν που δημιουργήσαμε με το μυαλό μας. Παρόλο που είναι και αυτό, είναι επίσης Θεός σχέσεων. Δεν ‘έχει’ απλά αγάπη, ‘είναι’ αυτός η αγάπη. Οι δύο πιο χαρακτηριστικές εικόνες της Βίβλου για τη σχέση του Θεού με τους ανθρώπους είναι αυτή του  πατέρα με τα παιδιά του και του συζύγου με τη γυναίκα του. Αυτές δεν είναι απόμακρες σχέσεις αλλά οι βαθύτερες και πιο οικίες ανθρώπινες σχέσεις. Η Βίβλος μας λέει πως ο Θεός είναι έτσι.

Να λοιπόν τι είδαμε μέχρι τώρα. Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν κατ’ εικόνα Θεού στο ότι έχει νου, συναισθήματα και θέληση. Έχουμε αντίληψη του εαυτού μας και των άλλων. Γνωρίζουμε τη διαφορά ανάμεσα στο καλό και το κακό. Εκτιμούμε την ομορφιά, το θέατρο, τις τέχνες και τις ιστορίες και αυθόρμητα αναζητούμε και αναπτύσσουμε σχέσεις και φιλίες με άλλους ανθρώπους. Είμαστε όλα αυτά επειδή ο Θεός είναι όλα αυτά και δημιουργηθήκαμε κατά την εικόνα του. Καθώς συνεχίζουμε στο επόμενο θα δούμε γιατί οι σχέσεις μας σχεδόν πάντα μας απογοητεύουν και γιατί ο Θεός μοιάζει τόσο απόμακρος. Γιατί οι βαθύτερες επιθυμίες μας ποτέ δεν μοιάζουν να εκπληρώνονται.

Απλό και συνάμα Δυναμικό: Ποιο είναι το νόημα της θυσίας του Ιησού;

Ο Ιησούς ήρθε να δώσει τον εαυτό του ως θυσία για  όλους τους ανθρώπους ώστε να μπορούμε να ξεφύγουμε τη διαφθορά μας και να συνδεθούμε ξανά με τον Θεό. Το σχέδιο αυτό αναγγέλθηκε στην αρχή της ανθρώπινης ιστορίας. Υπογράφηκε από τον Θεό στη θυσία του Αβραάμ υποδεικνύοντας το όρος Μορία όπου και θα λάμβανε χώρα η θυσία του Ιησού. Επιπλέον η Πασχαλινή θυσία των Εβραίων ήταν ένα σημάδι που έδειχνε στη μέρα του έτους στην οποία ο Ιησούς θα θυσιαζόταν.

Για ποιο λόγο η θυσία Του είναι τόσο σημαντική; Αυτή είναι μία ερώτηση που αξίζει να κάνουμε. Η Βίβλος διακηρύττει τον εξής νόμο:

Γιατί ο μισθός που δίνει η αμαρτία είναι ο θάνατος… (Ρωμαίους 6:23)

«Θάνατος» σημαίνει ‘αποχωρισμός’. Όταν η ψυχή μας αποχωρίζεται από το σώμα, πεθαίνουμε σωματικά. Με τον ίδιο τρόπο είμαστε αποχωρισμένοι από τον Θεό πνευματικά. Αυτό συμβαίνει επειδή ο Θεός είναι Άγιος (χωρίς αμαρτία) ενώ εμείς έχουμε διαφθαρεί από την αρχική δημιουργία μας και έτσι αμαρτάνουμε.

Αυτό μπορεί να περιγραφεί σχηματικά με τον Θεό στη μία πλευρά και εμάς στην απέναντι με ένα απύθμενο χάσμα να μας χωρίζει. Όπως ένα κλαδί που έχει κοπεί από το δέντρο είναι νεκρό, έτσι και εμείς έχουμε αποκοπεί από τον Θεό και γίναμε πνευματικά νεκροί.

Είμαστε αποχωρισμένοι από τον Θεό εξαιτίας των αμαρτιών μας όπως ένα χάσμα χωρίζει τις δύο πλευρές
Είμαστε αποχωρισμένοι από τον Θεό εξαιτίας των αμαρτιών μας όπως ένα χάσμα χωρίζει τις δύο πλευρές

Αυτό ο αποχωρισμός προκαλεί ενοχή και φόβο. Έτσι αυτό που κάνουμε εκ φύσεως είναι να προσπαθούμε να χτίσουμε γέφυρες για να μας πάνε από τη πλευρά μας (του θανάτου) στη πλευρά του Θεού. Αυτό το κάνουμε με πολλούς διαφορετικούς τρόπους: πηγαίνοντας στην εκκλησία, να είμαστε θρησκευόμενοι, κάνοντας το καλό, βοηθώντας τους φτωχούς, με διαλογισμό, βοηθώντας τους άλλους, προσευχόμενοι, κλπ. Ειδικά σε κοινωνίες όπου η Χριστιανική εκκλησία, είτε Ορθόδοξη, Καθολική ή Διαμαρτυρόμενη είναι μέρος της κουλτούρα, πολλοί άνθρωποι υποθέτουν πως με την εκτέλεση των θρησκευτικών καθηκόντων κερδίζουμε αξία μπροστά στον Θεό. Αυτά τα έργα για να κερδίσουμε αξία μπορούν να είναι πολύ δύσκολα – και η εκτέλεση τους είναι συχνά περίπλοκη. Αυτό απεικονίζεται στην επόμενη εικόνα.

Τα Καλά Έργα – όσο χρήσιμα και αν είναι, δεν μπορούν να γεφυρώσουν το χάσμα ανάμεσα σε μας και τον Θεό
Τα Καλά Έργα – όσο χρήσιμα και αν είναι, δεν μπορούν να γεφυρώσουν το χάσμα ανάμεσα σε μας και τον Θεό

Το πρόβλημα είναι πως οι σκληρές μας προσπάθειες, οι θρησκευτικές αρετές και τα καλά έργα, αν και δεν είναι λάθος δεν είναι αρκετά γιατί η ανταμοιβή (ο ‘μισθός’) για την αμαρτία μας είναι ‘θάνατος’. Οι προσπάθειες μας είναι σαν μία ‘γέφυρα’ που προσπαθεί να καλύψει το κενό που μας χωρίζει από το Θεό – μα δεν τα καταφέρνει. Αυτό συμβαίνει γιατί οι αρετές μας δεν λύνουν τη ρίζα του προβλήματος. Είναι σαν να προσπαθείς να θεραπεύσεις το καρκίνο (που φέρνει θάνατο) με το να τρως λαχανικά. Τα λαχανικά είναι καλή διατροφή – αλλά δεν θα θεραπεύσουν τον καρκίνο. Για τον καρκίνο χρειάζεσαι μία τελείως διαφορετική θεραπεία.

Αυτό ο Νόμος είναι Άσχημα Νέα – τόσο άσχημα που συχνά δεν θέλουμε να τα ακούσουμε και γεμίζουμε τις ζωές μας με δραστηριότητες και απασχολήσεις ελπίζοντας πως θα τον αποφύγουμε. Αλλά η Βίβλος τονίζει τον Νόμο της αμαρτίας και του θανάτου για να εστιάσει την προσοχή μας στη θεραπεία που είναι απλή και ισχυρή.

Γιατί ο μισθός που δίνει η αμαρτία είναι ο θάνατος ενώ… (Ρωμαίους 6:23)

Η μικρή λέξη ‘ενώ’ δείχνει πως η κατεύθυνση του μηνύματος θα αλλάξει πορεία, προς τα Καλά Νέα του Ευαγγελίου – προς τη θεραπεία. Δείχνει τόσο τη καλοσύνη όσο και την αγάπη του Θεού.

Γιατί ο μισθός που δίνει η αμαρτία είναι ο θάνατος, ενώ το δώρο που χαρίζει ο Θεός είναι η αιώνια ζωή, την οποία έφερε ο Ιησούς Χριστός, ο Κύριος μας (Ρωμαίους 6:23)

Τα καλά νέα του ευαγγελίου είναι πως η σταυρική θυσία του Ιησού Χριστού είναι επαρκής να καλύψει το κενό ανάμεσα σ’ εμάς και τον Θεό. Το ξέρουμε αυτό γιατί τρείς μέρες μετά το θάνατο του ο Ιησούς Χριστός αναστήθηκε σωματικά, ερχόμενος στη ζωή ξανά με φυσική ανάσταση. Οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουμε τις αποδείξεις τις ανάστασης του. Υπάρχουν ισχυρές αποδείξεις για αυτή όπως παρουσιάζονται σε αυτή τη δημόσια ομιλία που έκανα σε ένα πανεπιστήμιο (σύνδεσμος για το βίντεο εδώ). Η θυσία του Χριστού προεικονίστηκε προφητικά στη θυσία του Αβραάμ και στη θυσία του Πάσχα. Τα σημάδια αυτά που δείχνουν στον Ιησού Χριστό τοποθετήθηκαν εκεί για να μας βοηθήσουν να βρούμε τη θεραπεία.

Ο Ιησούς Χριστός ήταν ένας άνθρωπος που έζησε μία αναμάρτητη ζωή. Έτσι μπορεί να ‘αγγίξει’ τόσο την ανθρώπινη όσο και τη Θεϊκή πλευρά και να γεφυρώσει το χάσμα που χωρίζει τον Θεό από τον άνθρωπο. Είναι μία γέφυρα προς τη Ζωή που μπορεί να απεικονιστεί με αυτό τον τρόπο:

Ο Ιησούς Χριστός είναι η Γέφυρα που γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο
Ο Ιησούς Χριστός είναι η Γέφυρα που γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο

Προσέξτε πως η θυσία αυτή του Χριστού μας δίνεται. Μας προσφέρεται ως… “δώρο”. Σκεφτείτε για τα δώρα. Όποιο και αν είναι ένα δώρο, αν είναι δώρα πραγματικά είναι κάτι για το οποίο δεν εργάστηκες και δεν το κέρδισες με την αξία σου. Αν το κέρδισες, τότε δεν είναι πια δώρο αλλά ανταμοιβή! Με το ίδιο τρόπο δεν αξίζεις ούτε μπορείς να κερδίσεις τη θυσία του Ιησού Χριστού. Σου δίνεται ως δώρο. Τόσο απλά.

Και τι είναι αυτό το δώρο; Είναι “αιώνια ζωή”. Αυτό σημαίνει πως η αμαρτία που έφερε σε μένα και σένα τον θάνατο έχει ακυρωθεί. Η γέφυρα της ζωής του Ιησού Χριστού μας δίνει τη δυνατότητα να ξανα-συνδεθούμε με τον Θεό και να πάρουμε ζωή, που διαρκεί αιώνια. Ο Θεός αγαπάει εσένα και εμένα τόσο πολύ. Είναι τόσο καταπληκτικό.

Με ποιο τρόπο μπορούμε να διασχίσουμε τη Γέφυρα της Ζωής; Ας σκεφτούμε το δώρο. Αν κάποιος θέλει να σας δώσει ένα δώρα, εσείς χρειάζεται να το δεχτείτε. Κάθε φορά που προσφέρεται ένα δώρο υπάρχουν δύο επιλογές. Είτε να υπάρξει άρνηση (“όχι ευχαριστώ”) ή γίνεται δεκτό (“Ευχαριστώ για το δώρο, θα το πάρω”). Έτσι και με αυτό το δώρο που προσφέρεται πρέπει να γίνει αποδεκτό. Δεν αρκεί να γίνει αποδεκτό διανοητικά, να εξεταστεί ή να μελετηθεί. Αυτό απεικονίζεται στην επόμενη εικόνα όπου “περπατάμε” στη Γέφυρα στρεφόμενοι στον Θεό και δεχόμενοι το δώρο που μας προσφέρει.

Η θυσία του Ιησού Χριστού είναι ένα δώρα που ο καθένας από εμάς χρειάζεται να αποδεχτεί
Η θυσία του Ιησού Χριστού είναι ένα δώρα που ο καθένας από εμάς χρειάζεται να αποδεχτεί

Πως λοιπόν δεχόμαστε αυτό το δώρο; Η Βίβλος λέει ότι

Οποιοσδήποτε επικαλεσθεί το όνομα του Κυρίου θα σωθεί (Ρωμαίους 10:13)

Προσέξτε πως η υπόσχεση αυτή είναι για ‘οποιονδήποτε’. Καθώς αναστήθηκε από τους νεκρούς ο Ιησούς Χριστός είναι ζωντανός τώρα και είναι ‘Κύριος’. Αν λοιπόν τον καλέσεις θα σε ακούσει και θα σου δώσει το δώρο του. Τον καλείς και του ζητάς, μιλώντας μαζί του. Ίσως δεν το έχεις κάνει ποτέ αυτό. Στη συνέχεια είναι μία προσευχή που μπορεί να σε καθοδηγήσει. Δεν είναι μαγική. Δεν είναι τα συγκεκριμένα λόγια που της δίνουν δύναμη. Είναι η εμπιστοσύνη, όπως έκανε ο Αβραάμ, που βάζουμε σε αυτόν να μας δώσει το δώρο αυτό. Καθώς τον εμπιστευόμαστε, θα μας ακούσει και θα απαντήσει. το Ευαγγέλιο έχει δύναμη, αλλά είναι και τόσο απλό. Μπορείτε να ακολουθήσετε αυτό τον οδηγό προσευχής αν τον βρίσκετε χρήσιμο.

Αγαπητέ Κύριε Ιησού Χριστέ. Καταλαβαίνω πως εξαιτίας των αμαρτιών μου είμαι αποχωρισμένος από τον Θεό. Όσο και αν προσπαθήσω καμία προσπάθεια ή θυσία από εμένα δεν θα γεφυρώσει αυτό το χάσμα. Αλλά καταλαβαίνω πως ο θάνατος σου ήταν μία θυσία που καθαρίζει όλες τις αμαρτίες μου. Πιστεύω πως αναστήθηκες από τους νεκρούς μετά τη θυσία σου, και έτσι ξέρω πως η θυσία σου είναι ικανή. Σε παρακαλώ καθάρισε με από τις αμαρτίες μου και ένωσε με τον Θεό ώστε να έχω αιώνια ζωή. Δεν θέλω να ζήσω μία ζωή σκλαβιάς στη αμαρτία για’ αυτό παρακαλώ ελευθέρωσε με από τη αμαρτία. Σ’ ευχαριστώ Κύριε Ιησού, που έκανες όλα αυτά για μένα και παρακαλώ να με οδηγείς στη νέα μου ζωή ώστε να σε ακολουθώ σαν τον Κύριο μου.

Αμήν